عوامل ِمعرفه ساز،عبارتند از: مضاف اليه ِمعرفه(ضمير،اسمِ عَلَم)،موصول وصفت ِاشاره.اين موارد،مي توانند با هريك از اركان ِجمله(نهاد،مسند،مفعول، متمم وقيد)هم راه،شوند؛وباايجادِ بزرگ داشت يا خوار داشت، يا مبالغه وتاكيد ِاين دومفهوم،آن كاربرد را ادبي و ممتازسازند.

معرفه آوردن ِ«نهاد»با موصول:

- براي ِتأكيدِ تحقيروتعريض به نهاد:

بَدي كه او بَدان ِ جهان را سر است؛   به پيري رسيده كنون بتّرست.

                                                 (نامه يِ باستان، ص:205ج،5)

-        براي ِفزوني ِتثبيت وتنبيه ِخبر:

كسي كه او بتابد سر ازراستي،            ببيند همي كژّي و كاستي.

                                                          (همان،ص:212ج5)

كسي كه او به دانش،توانگر بُوَد،  زِگفتار،كردار، بهتر بود...                                 

                                             (نامه باستان،ص: 210ج،5)

  هرآن كس كه از اندرز ِمن درگذشت؛   همه رنج ِاو،پيش ِمن، باد گشت.

                                                                          (همان،ص: 281ج،5)

  كسي كه او نبندد به جنگت ميان،  چنان كن كه از تو نيابد زيان.

                                                                    (همان،ص: 60ج،5)

هر آن كس كه با تو نجويند جنگ،   بر ايشان،مكن روز،تاريك وتنگ.

                                                                (همان،ص: 24ج،4)

معرفه آوردن ِ«نهاد»با صفتِ اشاره:

-به نشانه يِ تعظيم و بزرگ داشت ِنهاد:

دريغ! آن فرود ِسياوش،دريغ!     كه با زور و دل بود وبا گرز و تيغ!

                                                             (همان،ص:79ج4)

جهان آفرين بر زبانم گواست،  كه گشت اين هنرها به لهراسپ راست.

                                                             (همان،ص:281ج5)

كه اين تاجِ نو بر تو فرخنده باد!    جهان،سر به سر،پيشِ تو بنده باد!

                                                             (همان،ص: 280ج،5)

-به نشانه يِ تحقير وخوار داشت ِنهاد:

برو؛جاودان خانه زندان ِتوست؛   همان گوهر ِبَد، نگهبانِ توست.

                                                                   (همان،ص:61ج4)

معرفه آوردن ِ«مفعول»با موصول:

-        براي ِفزوني ِتثبيت وتنبيه ِخبر:

كنون يافتم،هر چه[كه]جُستَم ز كام؛   ببايد پسيجيد،كه آمد خُرام.

                                                              (همان،ص:270ج5)