معانی

      عوامل ِمعرفه ساز،عبارتند از: مضاف اليه ِمعرفه(ضمير،اسمِ عَلَم)،موصول وصفت ِاشاره.اين موارد،مي توانند با هريك از اركان ِجمله(نهاد،مسند،مفعول، متمم وقيد)هم راه،شوند؛وباايجادِ بزرگ داشت يا خوار داشت، يا مبالغه وتاكيد ِاين دومفهوم،آن كاربرد را ادبي و ممتازسازند.

معرفه آوردن ِ«نهاد»با موصول:

- براي ِتأكيدِ تحقيروتعريض به نهاد:

بَدي كه او بَدان ِ جهان را سر است؛   به پيري رسيده كنون بتّرست.

                                                 (نامه يِ باستان، ص:205ج،5)

-        براي ِفزوني ِتثبيت وتنبيه ِخبر:

كسي كه او بتابد سر ازراستي،            ببيند همي كژّي و كاستي.

                                                          (همان،ص:212ج5)

كسي كه او به دانش،توانگر بُوَد،  زِگفتار،كردار، بهتر بود...                                 

                                             (نامه باستان،ص: 210ج،5)

  هرآن كس كه از اندرز ِمن درگذشت؛   همه رنج ِاو،پيش ِمن، باد گشت.

                                                                          (همان،ص: 281ج،5)

  كسي كه او نبندد به جنگت ميان،  چنان كن كه از تو نيابد زيان.

                                                                    (همان،ص: 60ج،5)

هر آن كس كه با تو نجويند جنگ،   بر ايشان،مكن روز،تاريك وتنگ.

                                                                (همان،ص: 24ج،4)

معرفه آوردن ِ«نهاد»با صفتِ اشاره:

-به نشانه يِ تعظيم و بزرگ داشت ِنهاد:

دريغ! آن فرود ِسياوش،دريغ!     كه با زور و دل بود وبا گرز و تيغ!

                                                             (همان،ص:79ج4)

جهان آفرين بر زبانم گواست،  كه گشت اين هنرها به لهراسپ راست.

                                                             (همان،ص:281ج5)

كه اين تاجِ نو بر تو فرخنده باد!    جهان،سر به سر،پيشِ تو بنده باد!

                                                             (همان،ص: 280ج،5)

-به نشانه يِ تحقير وخوار داشت ِنهاد:

برو؛جاودان خانه زندان ِتوست؛   همان گوهر ِبَد، نگهبانِ توست.

                                                                   (همان،ص:61ج4)

معرفه آوردن ِ«مفعول»با موصول:

-        براي ِفزوني ِتثبيت وتنبيه ِخبر:

كنون يافتم،هر چه[كه]جُستَم ز كام؛   ببايد پسيجيد،كه آمد خُرام.

                                                              (همان،ص:270ج5)

 

علوم ِ بلاغي1(معاني ،بيان وبديع)

          الف) در علم ِ «معاني»،با شناخت واجرايِ قواعدي در جمله وعناصر ِ اصلي و وابسته يِ آن،معنا را مؤثّر كرده يا  برتأثير ِآن معنا مي افزاييم. امّا پيش شرطِ اجراي ِآن قواعد،برخورداري ازمواد ومصالح ِ كلمه وكلامي است كه از نظر ساختارومعنا، بي عيب ونقص باشد. (فصاحت وبلاغت) ومتناسب با حال ِ خطیب، مخاطب و موضوع ،صادقانه بيان گردد.

        كساني كه خزانه ي ِلغات ِ آنان،فقير است،دچار ِفقر ِ احساسي و عاطفي اند؛امّا كساني كه از لحاظ ِاحاطه به لغات،غني اند،جعبه ي ِ مداد رنگي در اختيار دارند كه مي توانند به كمك ِ آن،خاطرات وتجربه هایشان را نه تنها براي ديگران،بلكه براي ِخود، به شكل هاي ِ ِگوناگون، رنگ آميزي كنند.

        پس ابتدا«كلمه» و«كلام»ِ مورد استفاده،بايد از عيب هاي ِ پيش ِ رو مبرّا باشدتا بتوان پس از آن از  قواعد منطبق با موضوعِ علم ِ معاني بهره برد: تنافر(نفرت)ِحروف،مخالفت با قياس،غرابت ِاستعمال- ضعف ِ تأليف،تعقيد ِلفظي و تعقيد ِمعنوي.

        لازمه ي ِ پذيرش ِ سخن و برانگيختن ِ مخاطب به اجراي عملي در راستايش، آن است كه خود، باايمان به آن چه مي گوييم ؛از بيانش برانگيخته شويم وخوشايند ِمخاطب و مرتبط با موضوع و معقول سخن بگوييم. بايد بدانيم:چه بايد گفت؟ به چه ترتيب بايدگفت؟ و چگونه گفت؟

«به هر كار،بخت ِ تو پيروز باد !  همه روزگار ِ تو نوروز باد !

به رفتن، جز از تندرستي،مباد ! به باز آمدن،باش پيروز وشاد !»

(سخن كيخسرو به فريبرز ِ رستم،ص:22،ج،4،نامه يِ باستان)

      اگر بپذيريم هدف از به گزيني كلمه و كلام،آن است كه در زندگي ،كم تر رنج وبيشتر لذّت ببريم؛ سخنران ِورزيده،با پرهيزاز كلمات ِعادتيِ واستفاده از پراحساس ترين واژه ها به جاي آن ها،مي تواند به شگفت انگيزترين شكل، ،شيوه ي ِ احساس،تفكّر و زندگي ِ خود وديگران را تغييردهد؛كلمات ِ دگرگون كننده ونيرو بخش،تأثير ِعمده اي بر تجربه ي ِما ازواقعيّات،دارند،مثلا؛ اگر در خطاب به شخصي به جاي ِ«بي شعور» يا«عقب افتاده ي ِ ذهني» بگوييم : «جوان مرد»يا«نابغه»، سبب ِتغيير ِروحيّه ولبخند مي شود.

       هر چند استفاده از كلمات، با بارِ معنايي منفي نيز در جاي ِ خود ، مهم  و براي ِ ايجاد ِتغيير، بر انگيزاننده است،امّا«هر سخن ،جايي و هر نكته ،مكاني،دارد.»؛مثلا، استفاده ازكلمات ِِ« كمي نگران و رنجيدن از رفتار» به جاي ِ«واقعا ناراحت وخشمگين بودن از شخصي»، به طرف مي فهماند ،كه مشكل، خود ِ او نيست ؛بلكه،موضوع ِمشكل ، رفتار ِ اوست. استفاده از«كمي گرسنه بودن» به جاي ِ« از گرسنگي مردن»نيز، از شدّت گرسنگي ِ ما، مي كاهد.

        جمله هاي ِ«خبري»:در اين جمله ها با فعل هاي ِ ربطي و غير ِربطي، خبري را  به نهاد(صاحب خبر )اسناد مي دهيم.شنونده در مواجهه با اين اطّلاع رساني  مي تواندبا استفاده از زمينه هاي ِ بيروني موجود، مفادِ آن را درست يا  دروغ  بداند.

         در برخورد با شنونده ا ي كه از مفاد ِخبر، اطّلاع ندارد، اما در ضمن، مخالفتي هم با آن ندارد؛ نيازي به تأكيد نداريم:«نادر رفت.»

         در برخورد با شنونده ا ي كه از مفاد ِخبر، اطّلاع ندارد،اما در ضمن به آن شكّ وترديد دارد با تغيير زيروبمي و لحن ِبيان يا آوردن ِ قيدي يا پس و پيش كردن ِ كلمه اي، مطلب را مؤكّد، بيان مي كنيم؛«مسلما نادر رفت!»يا «رفت نادر!»

يا؛ دروغ است يك سر همه گفت ِاوي؛    نشايد جز از اهرمن ،جفت ِاوي.

                                                         (نامه يِ باستان،ص:153ج،4)

         در برخورد با شنونده ا ي كه از مفاد ِخبر، اطّلاع ندارد،اما در ضمن با آن مخالف است به تناسب ِاين انكار ازدو يا چندعامل ِ تأكيد،استفاده مي كنيم؛« مسلما، رفت نادر!»؛

          بايد توجّه داشت كه درهرسخني، شكل ِ حركت و قرارگرفتن ِ اندام ِسخن ورز در تأكيد يا عدم تأكيد بسيارمؤثّر است و آموزش ها ي ِويژه ي ِ خود را مي طلبد.

         

ادامه نوشته