معانی

      عوامل ِمعرفه ساز،عبارتند از: مضاف اليه ِمعرفه(ضمير،اسمِ عَلَم)،موصول وصفت ِاشاره.اين موارد،مي توانند با هريك از اركان ِجمله(نهاد،مسند،مفعول، متمم وقيد)هم راه،شوند؛وباايجادِ بزرگ داشت يا خوار داشت، يا مبالغه وتاكيد ِاين دومفهوم،آن كاربرد را ادبي و ممتازسازند.

معرفه آوردن ِ«نهاد»با موصول:

- براي ِتأكيدِ تحقيروتعريض به نهاد:

بَدي كه او بَدان ِ جهان را سر است؛   به پيري رسيده كنون بتّرست.

                                                 (نامه يِ باستان، ص:205ج،5)

-        براي ِفزوني ِتثبيت وتنبيه ِخبر:

كسي كه او بتابد سر ازراستي،            ببيند همي كژّي و كاستي.

                                                          (همان،ص:212ج5)

كسي كه او به دانش،توانگر بُوَد،  زِگفتار،كردار، بهتر بود...                                 

                                             (نامه باستان،ص: 210ج،5)

  هرآن كس كه از اندرز ِمن درگذشت؛   همه رنج ِاو،پيش ِمن، باد گشت.

                                                                          (همان،ص: 281ج،5)

  كسي كه او نبندد به جنگت ميان،  چنان كن كه از تو نيابد زيان.

                                                                    (همان،ص: 60ج،5)

هر آن كس كه با تو نجويند جنگ،   بر ايشان،مكن روز،تاريك وتنگ.

                                                                (همان،ص: 24ج،4)

معرفه آوردن ِ«نهاد»با صفتِ اشاره:

-به نشانه يِ تعظيم و بزرگ داشت ِنهاد:

دريغ! آن فرود ِسياوش،دريغ!     كه با زور و دل بود وبا گرز و تيغ!

                                                             (همان،ص:79ج4)

جهان آفرين بر زبانم گواست،  كه گشت اين هنرها به لهراسپ راست.

                                                             (همان،ص:281ج5)

كه اين تاجِ نو بر تو فرخنده باد!    جهان،سر به سر،پيشِ تو بنده باد!

                                                             (همان،ص: 280ج،5)

-به نشانه يِ تحقير وخوار داشت ِنهاد:

برو؛جاودان خانه زندان ِتوست؛   همان گوهر ِبَد، نگهبانِ توست.

                                                                   (همان،ص:61ج4)

معرفه آوردن ِ«مفعول»با موصول:

-        براي ِفزوني ِتثبيت وتنبيه ِخبر:

كنون يافتم،هر چه[كه]جُستَم ز كام؛   ببايد پسيجيد،كه آمد خُرام.

                                                              (همان،ص:270ج5)

 

سپارش هاي ِديگر ِكي خسرو

     هرچند كي خسرو،دل شادي،تن درستيِ،بلنديِ ِنام و خشنودي ِخدا را در برابر ِدردمندي ِبدانديشان،مي نهد.(همان،ص:25ج،4)امّا پيدا نيست،چگونه درعين ِدعوت ِاطرافيان به شادخواري،اين شادي را طعمه اي براي ِحمله ي ِهراس آور ِيزدان ِپاك، به آنان مي داند؟ظاهرا چون او را با علايقش به بازي گرفته اند؛تلاش مي كند ديگران را با علايقشان به بازي بگيرد!

 بترسيد،يك سر،ز يزدان ِپاك؛   مباشيد شادان بدين تيره خاك.

                                                               (همان،ص:25ج،4)

       كي خسرو به اين دانايي مي رسد كه:«پيدا نيست؛رنج هاي ِِاين مدّعي ِنيكي، مثمر ِثمر باشد؛و پادافره وپاداش ِيزدان ِپاك،غيرازآن است كه پيش ازاين، تصوّر مي كرده است!»

       ازنظرِاو،دنيا،دَم شُمَر ِهمه ي بندگان ِنيك و بَداست (همان،ص:25ج،4) ؛وهراس ِايزدي،درشكارِِ شادزيان ِروزگار!با اين شناخت،داوطلبانه، دل ازدنيا مي پردازد؛بدره و برده اش را به شادي خوران ِچمان وچران ِسراي ِسپنج مي بخشد؛ وازآنان كه به بازيش گرفته اند،مي خواهد براي ِ پذيرش درخواست ِگذرش ازرنج ِدنيا به دعا بنشينند!

همه رفتني ايم و گيتي سپنج؛    چرا بايد اين درد و اندوه و رنج؟...

كنون گاو ِرنجم به چرم اندر است؛  كه پاداش و پادافره،ديگر است...

ز هوشنگ،رو تا به كاوس شاه،   كه بودند با تخت و فرّ و كلاه،

به جز نام از ايشان،به گيتي نماند؛  كسي نامه ي ِرفتگان برنخواند،

وز ايشان،بسي ناسپاسان بُدند؛  به فرجام از آن بَد،هراسان بُدند.

چو ايشان همان من يكي بنده ام   وگر چند با رنج كوشنده ام...

به ايرانيان بخشم اين خواسته:   سليح ودراو گنج ِآراسته...

همان بدره وبرده و چارپاي،   برانديشم؛آرم شمارش به جاي ؛

ببخشم؛كه من ،راه را ،ساختم؛   وز اين تيرگي،دل بپرداختم.

شما،دست ِشادي به خوردن بريد؛  به يك هفته،ايدرچميد وچريد؛

بخواهيد تا زاين سراي ِسپنج،   گذر يابم؛و دورمانم زرنج.»

                                          (همان،ص:275ج،5)

    بد بيني ِ او به سراي ِسپنج ِِدنيا،(همان،ص:283ج،5)وهشدارش به ايرانيان مبني بر رفتني بودن ِهمه:«كه فردا،شما را همين است راه.» (همان،ص:282ج،5)با شادي و خرّمي اميد به ديدار ِيزدان ِپاك،(همان،ص:283ج،5) مبادله مي گردد.

    از ديدِ او، همه ي ِ انسان ها - خواه دوزخي،خواه بهشتي- تن ابزاران ِخداوند، براي ِرفتن،به راه فريب در اين« فرو مايه خاك ِبي دادگر» وموقّّتي هستند كه سر انجام پس از اجراي ِبودني ها،به پاي گاهشان بازخواهند گشت! (همان،همان ج،همان)