فرامرز و تدفینِ رستم
فرامرز و تدفینِ رستم
گـشـاد آن مـیـان بستـنِ پـهلوی بـرآهـیـخت زوجـامـه یِ خسروی.
نخستین بشستندش از خـونِ گـرم بـرویـال و ریـش و تـنـش نرم نرم؛
همی عـنبر و زعـفران سـوخـتـند هـمـه خسـتگی هـاش بـردوختند.
همی ریخت بر تـارکش بـر،گــلاب بـگـسترد بـر تـنش کـافـورِ نـاب.
بـه دیـبـا تـنش را بـیـاراستـنـد ازآن پس گل و مشک ومی خواستند.
کـفـن دوز بـروی بـبـاریـد خـون بــه شــانـه زد آن ریشِ کافورگون.
نبد جا تـنش را هـمی بـر دو تخت تــنـی بـودیـا سـایه گستردرخت؟
یـکی نـغـزتـابوت کـردنـد سـاج بـرو مـیـخِ زریـن و پـیـکر ز عـاج ؛
هـمه درزهـایش گـرفتـه بـه قیـر بـرآلـوده بـر قـیـر مـشک و عـبیر ...
بـه ده روزو ده شب بـه زابل رسید کـسش بـر زمـین بـرنـهاده نـدیـد ...
بـه بـاغ اندرون دخمه ای ساختند ســرش را بـه ابـر انـدر افروخـتند.
بـرابـر نـهادنـد زریـن دوتـخـت بـرآن،خـوابنیده گـوِ نـیک بـخـت.
هـرآن کس کـه بود از پرستندگان ازآزاد و از پــاک دل بــنــدگـان؛
همی مـشک بـا گـل بـرآمیختند بـه پــایِ گــوِپـیـلـتن ریـخـتند.
همی هـرکسی گفت که ای نـام دار: چــرا خـواسـتی مشک و عنبر نثـار ...
کـنون شـادباشی به خـرم بهشت کـه یـزدانـت از داد و مردی سرشت!
درِدخـمه بـستند و گـشتند بــاز شـد آن نــام ورشـیــرِگـردن فـراز.
چـه جـویی همی زین سرایِ سپنج کـه ازآغـاز رنـج است و فـرجام رنـج.
بـریـزی بـه خـاک ار همـه آهـنی اگـر دیــن پـرسـتی ورآهـرمـنـی.
تـو تـا زنده ای سویِ نیکی گــرای مگر کـام یـابی بـه دیگرسرای.
(همان ،همان ؛ 336تا 338)
رضا ساریخانی، پژوهنده و پژوهش ورزِ رشته ی ِ زبان و ادبیّات ِ پارسی،این وبلاگ را گشوده تا به باز شناخت ِاندیشه،مهارت هاي ِپنداری ِبيان و بازتاب ِآن دو، در گفتار و كردار ِخود، در آينه ی ِاجتماع ِآثار ِادبي،بپردازد؛ و از آنانی که در پيش برد و پالايش ِاين وبلاگ، هم راه گردند، سپاس گزار است.