«سخت گيري به جهان جان من از ناداني است.

                                         عاقل آن است كز اين مرحله آسان گذرد.

                                          ***                                                              

از بد منشان اميدواري غلط است .  با آدم سفله بردباري غلط است .   

زشت است ملاطفت نمودن با غير   چندان كه به شوره كشت كاري غلط است. 

                                                  ***

 اين ذلَت و افتضاح و خواري تا كي؟    با ظلم زمانه بردباري تا كي؟

 مردم همه در هوا مسافر گشتند       ما را غم ننگ خر سواري تا كي؟»

                                                  ****

علاجي كن كه ديگر خرنباشي.      كشيدن بار را در خور نباشي .

 وگر نه تا تو خر هستي به ناچار     چه من چه ديگري از تو كشد بار.